Audio-inleidingen Seizoen 25-26

Carmen

De vrijgevochten Carmen hunkert naar liefde, maar haar ontembare onafhankelijkheidsdrang overheerst elk ander gevoel. De obsessieve en behoudsgezinde soldaat Don José raakt volledig in haar ban en offert alles op wat hem dierbaar is. Wanneer Carmen hem verlaat voor de charismatische Escamillo, drijft de onhoudbare spanning hen tot het uiterste. Georges Bizets Carmen behoort onmiskenbaar tot de meesterwerken van het operarepertoire, met meeslepende melodieën en onweerstaanbare ritmes die dagen in je hoofd blijven hangen. Regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus waagt zich aan een van de grootste producties die Opera Ballet Vlaanderen ooit op de planken bracht: met naast het Symfonisch Orkest, een tiental solisten, het voltallige Koor en Kinderkoor én een heel aantal dansers. Vandekeybus werkt enerzijds de diepere psychologie van de personages uit via zijn karakteristieke en intense bewegingstaal. Anderzijds delft hij een rituele laag boven die de intuïtieve en bijna mythologische kracht van het werk blootlegt.

'OPUS'

Hoe kan kijken resulteren in een andere manier van luisteren? Die vraag schuilt achter OPUS, de tweede choreografie van Christos Papadopoulos. Uitgangspunt is Die Kunst der Fuge van J.S. Bach, die uit elkaar wordt gehaald en herleid wordt tot haar meest elementaire bouwstenen.
Met een microscopisch precieze bewegingstaal en de focus op afzonderlijke klanken en melodielijnen leggen dansers en musici opnieuw de complexe puzzel van Bachs werk. Dat groeiproces verloopt zowel systematisch als organisch en laat ons op een zinnenprikkelende en verrassende manier kijken naar hoe muziek en beweging synchroon worden gemaakt.
Speciaal voor de dansers van Opera Ballet Vlaanderen realiseert de choreograaf een nieuwe versie van zijn ensemblestuk en vertaalt zo het begrip ‘opus’ – volgens de definitie ‘een superieur en complex werk uit de klassieke muziek, gerealiseerd volgens aloude regels en idealen’ – op een eigenzinnige manier naar vandaag.

SANCTA

Florentina Holzinger is een van de spannendste theatermaaksters van het moment. Haar handelsmerk: grensverleggende voorstellingen met een hoog showgehalte die een feministisch licht werpen op canonieke werken en maatschappelijke normen. In SANCTA neemt ze het operagenre onder handen. Ze vertrekt van Paul Hindemiths Sancta Susanna uit 1922, een schandaalstuk over een non die haar seksualiteit niet kan verbergen tijdens het bidden en daarvoor gestraft wordt. Holzinger combineert de opera met liturgische muziek, pop en metal en komt zo tot een radicaal nieuwe ‘misviering’, waarin zij en haar performers de pijn, schaamte en schuld die vrouwen in de katholieke traditie te beurt vielen terugeisen en herdefiniëren. SANCTA is een theatraal statement over spirituele en seksuele bevrijding, over vrouwelijke kracht en verbondenheid. Bovenal is de voorstelling een extatisch feest waarin conventies overboord mogen worden gegooid – en nonnen vrolijk mogen zingen op rolschaatsen.

a rite of spring

113 jaar geleden liet één ballet de muziek- en theaterwereld daveren op zijn grondvesten: Le Sacre du printemps. Op schokkende, ritmische muziek werd een jonge vrouw uitgekozen om zichzelf de dood in te dansen als offer voor een nieuwe lente.
Benjamin Abel Meirhaeghe herinterpreteert dit iconische stuk van componist Igor Stravinsky en choreograaf Vaslav Nijinsky en schijnt zijn hedendaagse licht op de tijdloze thematiek van offer en transformatie.
Als spiegelbeeld van Stravinsky’s rituele partituur componeert en improviseert Lander Gyselinck opzwepende, nieuwe muziek op drums en elektronica. Op het toneel toont Meirhaeghe portretten van drie vrouwen – performers Sophia Rodriguez, Charly Ange Fogaroli en Courtney May Robertson – die in hun leven in en uit de schijnwerpers elk op hun manier een prijs moeten betalen. a rite of spring belooft niet alleen een eerbetoon aan een klassieker te worden, maar ook een radicaal verslag van vrouwelijke offers vandaag.

Nabucco

‘Vlieg heen, gedachte en strijk neer op de glooiende heuvels, waar warm en zacht de zoete bries waait van ons geboorteland!’ Zo luiden de beginregels van het beroemde Slavenkoor uit Nabucco. De woorden van de Hebreeërs in Babylonische ballingschap kregen voor het Italiaanse publiek in Verdi’s tijd meteen een politieke lading. In een klap groeide het Slavenkoor uit tot een vaderlandse hymne én een symbool voor de geleidelijke eenmaking van de Italiaanse natie. Vandaag vormen identiteit, religie en nationalisme een explosieve cocktail. Daarom leest de Braziliaanse regisseuse Christiane Jatahy Verdi’s Bijbels geïnspireerde epos radicaal anders. Want hoe verbindend is een opera waarin een hogepriester zijn volk gijzelt door religieus fanatisme en een koning zichzelf uitroept tot god? Jatahy’s nieuwe productie van Nabucco resoneert met de hedendaagse geopolitieke realiteit van een nieuw imperialisme, gedwongen migraties en ontheemding. Zowel aan de uitvoerders als aan het publiek wordt letterlijk een spiegel voorgehouden en de vraag gesteld hoe we de loop van de geschiedenis kunnen veranderen.

Somer & Winter

Wat als twee seizoenen ruzie maken? Wat als ze elk hun eigen taal spreken, en elkaar daardoor niet meer begrijpen?
In Somer & Winter, een nieuwe creatie van Opera Ballet Vlaanderen, ontmoeten we twee personages die botsen. Net zoals broer en zus dat wel eens doen. Somer en Winter zijn er allebei van overtuigd dat zij het beste seizoen zijn. Ze luisteren niet naar elkaar, spreken elk hun eigen (muzikale) taal en raken steeds verder van elkaar verwijderd.

Rites

Precies 100 jaar geleden beleefde Maurice Ravels La Valse zijn scenische wereldpremière bij het toenmalige Ballet van de Koninklijke Vlaamse Opera in Antwerpen. Die mijlpaal kon niet onopgemerkt voorbij gaan. Daarom vroegen we de Algerijns-Franse choreografe Nacera Belaza er een solo op te creëren. Belaza’s werk staat bekend om zijn rituele karakter, met een intense wisselwerking tussen licht en duisternis. La Valse wordt in Rites geflankeerd door twee muzikale én choreografische iconen. Choreograaf Shahar Binyamini opent het drieluik met zijn Bolero X. Binyamini verdubbelt het gezelschap van OBV met extra dansers. Zo brengt hij zijn overweldigende en tegelijk poëtische én excentrieke interpretatie van Ravels bezwerende partituur tot leven. Afsluiten doen we met Stravinsky’s Le Sacre du printemps, een van de meest iconische rituelen ooit op het toneel gebracht. Pina Bausch creëerde met haar legendarische versie van het beroemde Lenteoffer een mijlpaal in de dansgeschiedenis. Barbara Kaufmann, voormalig danseres van het Tanztheater Wuppertal, leidt de repetities met de dansers van OBV.

Don Giovanni

Wie kan weerstaan aan Don Giovanni? Sinds de première van Mozarts iconische opera in 1787 is zijn naam niet weg te denken uit het repertoire van talloze huizen. Telkens weet de verleider zowel personages als publiek in te pakken, en telkens ontsnapt hij aan de oproep om zijn libertijnse levensstijl te veranderen. Tot hij bezoek krijgt van een levend standbeeld, dat hem een allerlaatste kans geeft om zijn leven te beteren. Iedere keer dat het stuk wordt opgevoerd slaat Don Giovanni dat aanbod af, waardoor hij steeds weer in de hel belandt. Regisseur Tom Goossens, die in seizoen 22/23 furore maakte met Mozarts Le nozze di Figaro, gaat met deze eindeloze cyclus aan de slag. Zijn nieuwe regie wordt een rituele zoektocht waarin zangers en publiek elke avond opnieuw met een figuur als Don Giovanni moeten omgaan. Leidt de herkansing tot een herhaling van dezelfde fouten, of kan de vicieuze cirkel worden doorbroken?

Choreolab / What You Are About To See

Een staalkaart van wat dans vandaag kan zijn.
Allison McGuire creëert de solo Hadal Zone waarin we naar de diepste regio van de oceaan duiken. Daar leeft een wezen dat verwrongen en kwetsbaar is, gevormd door de extremen van de oceaan.
Charles Antoni onderzoekt in and i'll bring you flowers het rouwproces en de emotionele achtbaan die daarmee gepaard gaat. Zes personages worstelen met de afwezigheid die alsmaar aanwezig is.
In Figures in Flight herinterpreteert Shane Urton de mythe van Icarus. Geïnspireerd door Panamarenko – en met een origineel sculptuur van de gevierde kunstenaar op de scène – verweeft dit danstheaterwerk heimwee, ambitie en falen met een speelse mix van humor en melancholie.
.zero is geïnspireerd door geometrische of monochrome kunst. Louiza Avraam verkent vanuit haar nieuwe nulpunt de eindeloze rijkdom binnen eenvoudige lijnen, vormen en oppervlakken.
Wat gebeurt er wanneer je alles tot in de puntjes hebt voorbereid, maar toch niets volgens plan verloopt? Met What You Are About To See creëert Ana Maria Lucaciu een ‘rampzalige’ voorstelling over een wereld die volledig uit de hand loopt en ons onvermijdelijk confronteert met de noodzaak tot aanpassingsvermogen, acceptatie, flexibiliteit, humor en het vermogen los te laten.

Parsifal

Susanne Kennedy en Markus Selg brengen een gloednieuwe productie van Wagners laatste muziekdrama Parsifal, dat een bijzondere band heeft met Opera Ballet Vlaanderen. Zij plaatsen de rituele dimensie op de voorgrond en beloven ons een immersieve kijk- en luisterervaring. Een gelovige gemeenschap verenigt zich rond de Graal – een mysterieus object dat spirituele en materiële voeding verschaft en inspireert tot goede daden. De groep verkeert in een hevige crisis sinds de morele val van haar leider Amfortas. Zijn ongeneeslijke wonde, veroorzaakt door de Heilige Speer, kan alleen geheeld worden door ‘een reine dwaas die weet door medelijden’. In het natuurkind Parsifal herkennen ze de verlosser. Kennedy en Selg nodigen het publiek uit dezelfde reis als de hoofdfiguur af te leggen – een weg van groeiende empathie en innerlijke transformatie. Deze nieuwe, visueel verbluffende Parsifal sluit aan bij de authentieke kern van het aloude verhaal waarop Wagner zich baseerde en dit in een resoluut hedendaagse taal.